10.30.2013

Mom confessions: woensdagmiddag

Mom confessions‘Mama kom snel! Maaamaaaa!!! Je moet hier komen!’ Denk je even vijf minuten op de wc te kunnen ontsnappen aan de woensdagmiddag, heb je het mis. Moeders hebben geen pauze. Terwijl ik beleefd vraag of ik op zijn minst mijn plas mag afronden, gaat het gegil rap verder. Niet één, twee, maar vier kinderen maken een synchroon geluid. ‘Molly!!!’ Molly, zo heet dus onze nieuwe lieve Boxer puppy van inmiddels 15 weken. Vanaf het kleine kamertje doe ik een poging de regie in handen te nemen. Zou onze donderstraal weer stiekem op de bank zijn gaan zitten? ‘Ik ben bijna klaar jongens, wat is er?’ Opnieuw in viervoud; ‘Molly!!!’. Nog voor ik conclusies kan trekken staat Josi al in de wc om compleet verslag te doen. De prinsessentent is ontdekt door onze pup.

Op zich geen slecht nieuws, ik vond het knalroze exemplaar altijd al een doorn in het oog. Het is zo’n lelijk ding dat je hele woonkamer opeet en die je ’s avonds probeert ongezien weer naar zolder te verhuizen (in de hoop dat je kinderen hem dan ook zijn vergeten). Afijn, in die tent heeft zich dus een incident voorgedaan. Noem het een troonswisseling. Op zich een prachtig gezicht, zo’n lief klein wit boxertje dat potsierlijk op haar billen zit, door het plastic raampje van de ronde tent naar buiten kijkt en zo de macht van het roze kasteel heeft overgenomen. Maar de tent valt om onder haar gewicht en dan ontdekt het harige Sneeuwwitje dat de tent kan rollen… “Wat een geweldig spel, geniaal, wie heeft dit bedacht. Wow, en dat zo voor het grijpen.” Als honden toch eens konden praten. Ik begrijp dat puppy perspectief wel. En een dolenthousiast publiek dat juicht, joelt en gilt. Kijk mijn baasjes eens leuk mee doen. Als een hamster in een molentje gaat onze Molly met de prinsessentent aan de haal. Joehoe!

Josi kan het inmiddels niet langer aanzien en de tranen snellen rap langs haar wangen uit angst dat De Tent het zal begeven. En de andere drie roepen (nou ja, schreeuwen) zonder enig geloof in hun leiderschap; ‘Mo-ho-lly!!!’ Dus zo snel als je halverwege je toiletpauze kunt stoppen, schiet ik overeind. Onderweg mijn spijkerbroek dichtknopend. Moet toch kunnen. Niet dus. Eenmaal in de woonkamer recht ik mijn rug als teken van goede roedelleider, glijdt mijn vintage denim terug op mijn enkels en en word ik in mijn koraalkleurige Simone Perèle slipje vol verbazing aangestaard door vier niet-langer-gillende kinderen en een boxer in een prinsessentent. Als de postbode nu door het raam kijkt heeft hij de woensdagmiddag van zijn leven.

{Klik hier voor mijn meest gelezen column ‘Mama heeft aardbeien’}

 

‘Mom come quick! Muuuuummmmyyyyy!!! You have to come here!’ If you think you can escape Wednesday afternoon for five minutes by hiding in the bathroom, you’re wrong. Moms don’t have breaks. While i politely ask if i can at least finish my pee, the screaming continues rapidly. Not one, two, but four children make a synchronous sound. ‘Molly!!!’ Molly, that’s the name of our sweet new 15 weeks old Boxer puppy. From the little room i’m trying to regain control. Would our pickle have climbed on the couch again? ‘I’m almost done guys, what is it?’ Again, in quadriple; ‘Molly!!!’. Before i can come to any conclusions Josi is in the bathroom to make a full report. The princess tent was discovered by our puppy.

In itself not bad news, to me the bright pink tent has been a thorn in the flesh from the start. It’s such an ugly colossus that eats up your whole living room, and that you want to move upstairs to the attic when the kids aren’t watching, hoping they’ll forget about it too. Anyway, in that tent an incident occurred. An accession if you will. A beautiful sight, a sweet little white puppy, ludicrously sitting on her butt, looking out through the plastic window of the round tent, thus having taken control over the pink castle.

But her weight makes the tent tip over and then hairy Snowwhite discovers that the tent can roll…”What a terrific game, genius, who came up with this. Wow, and just up for grabs!” If dogs could talk. I understand this puppy perspective. And a wildly enthused crowd, cheering and rooting and screaming. Look at my masters joining in. Molly taking her heels, like a hamster on a treadmil. Woohoo!

By now Josi can’t put up with it anymore, she’s burst into tears, afraid that The Tent will not make it. And the other three are calling (or better, screaming) without any confidence in their authority; ‘Mo-ho-lly!!!’ So as fast as any girl can, halfway through the peeing process, i jump up. Buttoning up my jeans as i’m running into the living room. No big deal. You’d think. Once in the living room i straighten my back, as a sign of good troop leadership, not noticing that my vintage denim slides back down around my ankles, and standing in my coral colored Simone Perèle i’m being gazed at by four no longer screaming children and a boxer in a princess tent. If the mailman were peeping through the window right now, he’d be having the Wednesday afternoon of his life.

{Click here for my best read column ‘Mama heeft aardbeien’}

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on Twitter

3 comments :

Leave a Comment:

Theme by Blogmilk   Coded by Brandi Bernoskie