7.4.2013

Mom confessions: ‘mama heeft aardbeien’

mom confessions nicenancy

Het is geruststellend om te weten dat tekstuele blog berichten minder goed gelezen worden dan blogs met veel foto’s. Dat werkt vandaag in mijn voordeel. En mocht u man zijn, en aantrekkelijk bovendien, dan graag nu stoppen met lezen. Beleefd het gezicht afwenden, niet nadenken en lekker doorscrollen naar de Tour de France. Dank jewel. Ik vertrouw erop dat we nu met vrouwen onder elkaar zijn. Want ik heb nogal huiver en schroom. Maar mijn ervaring met columns in Ouders van Nu heeft me geleerd dat hoe meer ik me open stel, hoe groter de herkenning. Een soort therapeutisch vermogen voor de moederlijke helft der bevolking. Dus heb ik besloten ook hier een ontboezeming te doen. Ik heb er vier jaar tegenaan gehikt, mijn strings allengs verruild voor slips en de situatie voor mezelf lekker ontkend. Tot ik op een dag bijna niet meer kon lopen van de pijn. Ik heb mijn moed verzameld, ben naar de dokter geweest en uiteindelijk afgelopen vrijdag geopereerd. Maar bijna niemand weet het, en dat is eigenlijk best verdrietig. Ik heb een taboe in stand gehouden en dat voelt niet goed. Want er is niets om mij voor te schamen. Ook al denk ik van wel. Ik heb het over **mbeien. Ik heb ze sinds de bevalling van Pepper, waarbij de persweëen na een helse 62 uur gezellig uitbleven. En dus doe je op eigen kracht je best. En je perst en goed ook. En vier jaar later voel je het nog. Maar van alle ongemakken (en dat zijn er helaas een hoop) vind ik de schaamte nog het ergst. Volgens Sander maak ik de dingen groter dan ze zijn. Daar heb ik inderdaad een talent voor. Maar dat gaat in dit geval toch niet helemaal op. Mijn bonuskindjes zaten in de grootste categorie. Of zoals mijn chirug zo heerlijk plastisch formuleerde toen ik informeerde naar het alternatief zonder opereren (een behandeling met elastiekjes, nb). ‘Elastiekjes? Nee hoor, mevrouw, daar is bij u geen beginnen aan…’ En bedankt. En dus besloot ik er iets aan te doen. De kinderen weten dat mama in het ziekenhuis is geopereerd, ergens héél erg laag aan haar rug. Want ja, ik was toch bang dat Pepper over het schoolplein zou roepen dat ‘mama was geopereerd aan aardbeien aan haar billen’. En nu vertel ik het dan toch. Want 70% van de vrouwen heeft weleens last van aambeien. Als maar één moeder zich minder eenzaam voelt na het lezen van mijn blog, heb ik gewonnen van de schaamte. Het voelt bijna bevrijdend. Bijna. Vanaf morgen ga ik gewoon door het leven met een zak over mijn hoofd en weet niemand dat dit verhaal over mij ging.

 

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on Twitter

16 comments :

  • Cindy

    R.E.S.P.E.C.T. ❤

  • Iben

    Ach meid, ik heb de cijfers niet bij de hand maar ik denk dat er massa’s vrouwen zijn die daar last van hebben na een bevalling. Ik had ze tijdens de zwangerschap, en soms komt er nog eens iets terug wat dan weer vanzelf weg lijkt te gaan.
    Fijn dat je er straks vanaf bent!

  • Iben

    Oh. Zie nu dat jij als meldde dat 70% er last van heeft. Das veel! Ik wist ook niet dat het zo’n taboe was.

    • nancy

      Met nieuwe behandelingen zoals lasertechniek wordt het hopelijk ook steeds beter te behandelen. Bedankt voor je betrokken reactie!

  • Eva

    Dat is niets om je voor de schamen! Je hebt er toch ook niet om gevraagd?
    Wat fijn dat je er nu vanaf bent, wat zal dat een opluchting voor je zijn!
    Gelukkig heb ik zelf niet zo’n last van schaamte gevoel maar ik word ook vaak van top tot teen bekeken als ik bijvoorbeeld in een rokje loop of in het zwembad ben.
    Ik lijd aan een chronische huidziekte (psoriasis) en word vaak vies aangekeken alsof ik met een of ander enge besmettelijke ziekte rond loop.
    Daar moet je je echt overheen zetten anders gaat het ten koste van je eigen geluk en dat is het niet waard. Mensen kletsen toch wel, laat ze lekker!!
    En mannen hebben ze ook hoor. Maar niemand loopt er mee te koop en blijft daardoor in de taboe sfeer hangen. Je hebt al gewonnen door je pijn te delen, well done!

  • Eveline

    Ja, dat is nou een van die dingen die niemand je vertelt! Goed dat je het taboe doorbreekt, hulde!
    Bij de eerste zwangerschap lag ik huilend van de pijn op de bank, ik kon niet eens meer zitten. Eerlijk is eerlijk, ook ik durfde toen tegen niemand iets te zeggen. Maar bij de derde zwangerschap was ik de schaamte voorbij, al schreeuwde ik het nu ook weer niet van de daken ;)
    Kennelijk leven we met het beeld dat vrouwen perfect en ongeschonden uit een zwangerschap/bevalling tevoorschijn moeten komen, maar wie houden we daarmee nu voor de gek? Onszelf nog het meest.

    • nancy

      Zo herkenbaar, ik denk inderdaad dat we het meeste lijden onder onze eigen verwachtingen…

  • Maaike

    Ik kan alleen maar zeggen: dank je wel! Ik hik al tijden tegen hetzelfde aan, wil er graag wat aan laten doen, maar stel het naar de dokter (want: man) gaan steeds maar uit. Het gevoel van herkenning werkt bevrijdend.

    En bij deze kan ik je melden: Nancy 1 – schaamte 0 !!

    • nancy

      De eerste drempel is het hoogst, als je die hebt genomen wordt het makkelijker. Eigenlijk zit het merendeel van de vrees in je eigen hoofd (weet zij nu ;-). Succes Maaike!

  • nancy

    Ik wil graag iedereen bedanken voor de hartverwarmende reacties, hier en op de social media. Het is heilzaam en bijzonder om je open te stellen en zo ontvangen te worden. Dank!!

  • Juliet

    Respect! Ik vind het knap van je! Weg met alleen maar mooie teksten en beelden, ook de grijze en soms zelfs zwarte kant hoort bij het bestaan van ons als vrouw/moeder …ik ken het probleem zelf gelukkig niet, maar weet zeker dat je er anderen mee geholpen hebt door eerlijk en transparant te zijn.

    Ik deed dit zelf met een ander onderwerp die binnen familie en vrienden naar mijn idee niet herkenbaar en besproken was (postnatale depressie) en heb uiteindelijk veel liefde en steun kunnen krijgen! Door mijn verhaal in de WIJ geplaatst te willen hebben, kon ik er zijn voor moeders die dit (h)erkenden.

    Ik hoop dat het je lichamelijk (en geestelijk)een stuk beter met je gaat!

    • nancy

      Dank je wel! Helaas heb ik nog wat klein lichamelijk ongemak maar dat moet snel over zijn… Fietsen slaan we gewoon nog even over haha.

  • Caroline

    Bij mij is het (tot op heden) een bevalling gerelateerde issue geweest. Weet nog dat ik na bevalling Maas pissig was dat alle vrouwen zo piepen over de bevalling en doen alsof het daarna een grote wolk van geluk is. Ik had knip (hechtingen) en een flinke aambei. Zitten was geen optie voor zeker een week. Was daar in mijn omgeving open over. Ongemakken kan ik niet goed verbergen. Kreeg bemoedigende woorden van ‘die moet je gewoon terug duwen’. Mijn reactie was dan steevast ‘ja hallo! De stad Rotterdam duw je ook niet even zo terug in de modder!’. Over een maand of twee mag ik het kunstje weer een keer flikken. Benieuwd hoe lang ik dan weer plat mag blijven liggen….
    En mocht het blijvend zijn dan volg ik je voorbeeld. Beter een paar momenten van gene dan een leven vol ongemak!

  • nancy

    Prachtige vergelijking haha, de stad Rotterdam. Ik wens je een hele mooie bevalling en geen polonaise dit keer. Ik zou het leuk vinden om te horen hoe het met je gaat. En of het roze of blauwe beschuitjes zijn geworden. Geniet van je verlof en de 1-op-1 tijd met Maas, nog even lekker onder elkaar.

  • danielle

    Hopelijk heb je geen last/pijn meer! Je hoeft je nergens voor te schamen maar ik snap het wel. Verzakkingen, aambeien, hechtingen (want flink uitgescheurd) .. ik ken het allemaal. En naar de wc gaan is ook niet zo vanzelfsprekend meer (met aambeien, stug littekenweefsel etc). En dan staat er ook nog een klein kind bij die je niet alleen kan laten of mee wil naar de wc… Ik las laatst een quote van iemand: ” vroeger droomde ik over wereldreizen, nu droom ik over 10 min. ongestoord op de toilet “. Zo waar!

Leave a Comment:

Theme by Blogmilk   Coded by Brandi Bernoskie